Nie bez powodu Puszcza Romincka bywa nazywana „Polską Tajgą”. Surowszy niż w większości kraju klimat, północne położenie i wysokość dochodząca niemal do 300 m n.p.m. sprawiają, że wyjątkowo dobrze czuje się tu świerk. To właśnie on współtworzy charakterystyczne lasy borealne, rzadkie w tej części Europy. Obok nich występują tu podmokłe doliny rzek, olsy, sosnowe lasy bagienne oraz żyzne zbocza porośnięte lipami, dębami, grabami, wiązami i klonami.
Przyroda o północnym charakterze
Sercem ochrony tego obszaru jest Park Krajobrazowy Puszczy Rominckiej, utworzony 14 stycznia 1998 roku. Park zajmuje 14 865,11 ha i obejmuje południową część puszczy oraz otwarte tereny przyległe do lasu. Jego otulina ma dodatkowo 7695,69 ha. Ponad 70% powierzchni parku stanowi sama Puszcza Romincka.
To miejsce cenne nie tylko krajobrazowo, ale też przyrodniczo. Na terenie parku utworzono 8 rezerwatów przyrody, w tym dwa w otulinie, a obszar Puszczy Rominckiej został włączony do europejskiej sieci Natura 2000 jako specjalny obszar ochrony siedlisk PLH280005. Według danych rządowych powierzchnia obszaru Natura 2000 „Puszcza Romincka” wynosi 14 754,34 ha.
O wyjątkowości puszczy świadczą jej mokradła, torfowiska, bagienne lasy i siedliska o północnym, borealnym charakterze. Występują tu rzadkie gatunki roślin, m.in. malina moroszka, brzoza niska czy manna litewska. Puszcza jest także ostoją wielu zwierząt: wilka, rysia, wydry, bobra europejskiego, żubra, mopka zachodniego, a także licznych ptaków, takich jak bocian czarny, orlik krzykliwy czy błotniak stawowy.
Puszcza Romincka ma również ciekawą historię. Na przełomie XIX i XX wieku była zamkniętym rewirem łowieckim cesarza Wilhelma II. Do dziś zachowały się tzw. głazy Wilhelma, ustawiane w miejscach, gdzie cesarz upolował okazałe jelenie byki. Pamiątki te są dziś częścią lokalnego dziedzictwa i celem wycieczek po puszczy.
Ślady historii i brama od strony Gołdapi
W krajobraz Puszczy Rominckiej wpisują się też ślady dawnych Prus Wschodnich: czerwone ceglane budynki, stare cmentarze ewangelickie, dawne majątki ziemskie i pozostałości linii kolejowej Gołdap–Gusiew. Najbardziej znanym zabytkiem związanym z tą trasą są monumentalne mosty w Stańczykach, choć warto pamiętać również o mostach w Botkunach i Kiepojciach.
Naturalną bramą do poznawania tego regionu jest Gołdap – miasto położone przy zachodnim skraju puszczy, znane jako uzdrowisko i dobry punkt wypadowy na wycieczki po Mazurach Garbatych. Z jednej strony oferuje infrastrukturę turystyczną, z drugiej pozwala szybko przenieść się w świat lasów, jezior, wzgórz i ciszy, z której słynie Puszcza Romincka. Zachodnią granicę parku wyznacza m.in. rzeka Jarka i zachodni brzeg jeziora Gołdap, co jeszcze mocniej łączy miasto z przyrodniczym krajobrazem puszczy.
Puszcza Romincka nie jest miejscem głośnym ani masowym. Jej największą siłą jest spokój, przestrzeń i poczucie obcowania z naturą, która zachowała północny, surowy charakter. To dobry kierunek dla osób, które szukają mniej oczywistych Mazur: bardziej dzikich, chłodniejszych w nastroju, pełnych świerków, mokradeł, śladów historii i leśnych dróg prowadzących daleko poza codzienność.
Fot.: https://goldap.org.pl
